Podczas kolejnych dni rorat znów towarzyszyło nam adwentowe czekanie – czekanie na Jezusa.
Nie zabrakło także naszej roratniej piosenki 
„Ja Biały Lew– odnajdę Cię” , która pięknie wpisała się w ten czas nadziei i oczekiwania.
W poniedziałek w czasie kazania pokazywane były atrybuty świętych, a dzieci z dużym zaangażowaniem odgadywały, do których świętych należą. Szczególną uwagę w ten dzień poświęciliśmy św. Ricie – przyjaciółce z różą, patronce spraw trudnych i po ludzku beznadziejnych. Jej historia uczy, że nawet długie czekanie ma sens, a Bóg potrafi sprawić, by zakwitła róża tam, gdzie wydaje się to niemożliwe.
15 grudnia – to był szczególny dzień dla naszej wspólnoty – urodziny obchodził nasz Proboszcz, ks. Adam. Otoczyliśmy go w ten dzień modlitwą, a do niedzielnej Mszy Jubileuszowej przygotowujemy się duchowo.
Kolejny dzień – środa. Kazanie poświęcone św. Katarzynie Aleksandryjskiej. W przygotowanej scence zobaczyliśmy cesarza, filozofów, żołnierza oraz tych, którzy zabiegali o jej rękę. Cesarz próbował zmusić Katarzynę do wyrzeczenia się wiary, a gdy odmówiła, polecił urządzić pojedynek intelektualny pomiędzy nią a filozofami. Katarzyna, mimo młodego wieku, pokonała ich mądrością, a wielu z nich uwierzyło w Chrystusa. Rozgniewany cesarz skazał ją następnie na tortury i śmierć.
Postawa św. Katarzyny pokazuje, że prawdziwa mądrość i odwaga rodzą się z wiary i modlitwy, o czym przypomina nam także przykład życia Roberta Prevosta.
Niech przykład świętych prowadzi nas w adwentowym czuwaniu i oczekiwaniu na Jezusa. 
W czwartek podczas rorat zatrzymaliśmy się przy postaci św. Moniki – matki wytrwałej modlitwy.
W przygotowanej scence zobaczyliśmy jej relację z synem, Augustynem, który prowadził niespokojne i dalekie od Boga życie. Pokazany został także sen św. Moniki: stała ona po jednej stronie, a po drugiej znajdował się Augustyn – znak, że jej modlitwa zostanie wysłuchana.
Historia ta zakończyła się pięknie – Augustyn nawrócił się i sam został świętym, jednym z największych doktorów Kościoła.
Niech przykład św. Moniki przypomina nam, że cierpliwa modlitwa i zaufanie Bogu mają ogromną moc, zwłaszcza w adwentowym czasie czuwania i oczekiwania.
